تبلیغات
خَنجخُلوک(khanjkholouk-قلقلک) - من و خورشت بامیه
 
خَنجخُلوک(khanjkholouk-قلقلک)
مشو در پیچ و تاب رنج و غم گم به هر حالت تبسم كن، تبسم!
 
 
سه شنبه 19 مهر 1390 :: نویسنده : مهرا
امرو صبح از خو پاویُم رفتم تومطبخ تا بقول شهری-

ها صبحانه میل هاکنم.البته چه عرض هاکنم که ای

روزا یه کم خوم ازدستم دررفتنا و دیرازخوپامبُم.


دیم اِمِت(آمد) داخل اُم دی(دیدم) سوزی(سبزی)
 
دستشن وبامیه،مواُمگو : بوی دیییییییییییییی

دیم:چتن مهرو؟


مو:دی مودیشوخوم دید که هی خورشت بامیه
دُرُس میکنم

دیم:
نه خیلیَم چی سی دِیت دُرُس میکنی

(ناگفته نماند که مو خیلی بُچ کارکنی نیسم)


نزدیکیهای چاس


رفتم تو مطبخ ام دی یه پاتیلی ری شعله هن.
 
چشتوروزبد نونت.بامیه ها توش بیااااااااااااااااا

مو:دی اینا چن
؟

دیم:هی سیت کاتخ بامیه میکنم نه


مو:دی حلا مو یه خویی(خوابی) ام دی


دیم:به نظرم مث او مردک تو مثلها سرت
دربیت(دربیاد)

مو:چه بُیُن داستان بدبخت؟


دیم به داستان می پردازد


یه رو یه مردی سی خونوادش میگو چه خوشن

یه قلیه مِینی(ماهی) درس هاکنین تا شی(با) گمنه

بخوریم،شی گمنه خیلی خوشناااااااااااااا


القصه تا دسشومیرفتن گمنه دُرُس میکنن و
 
بی خیال ایکه مردکو گمنه با قلیه بِرِش
 
خوش بُیِنااااااااااااا

دیگه دیم یَک کاتخی اِش دُرُس کرد و ما امو
خورد

خیلی هم خوشششششششش(راستی مو بامیه دوس دارما)


شرمنده دیگه،کمبود خاطره پیدا کردم دیگه
ای خاطریکو نوشتم





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :




درباره وبلاگ


یه چی میتم بگم بغضم نوهرت
مو مردم خهک پاک دشتی جامن
(ازآقای شیخیانی)


سلام...
خوش اومدید...
اینجا مینویسم از خاطره از دلتنگی از هر چیزی که قلمم بنویسه...
(مطالبی رو که خوشم بیاد copy-pasteمی کنم شاید بقیه هم خوششون بیاد)

سعی دارم بیشتر حرفامو به زبون خودم یعنی دشتیاتی بنویسم...

***مهرناز***

مدیر وبلاگ : مهرا
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :